Wyprawy do Gilf Kebir i Uwaynat do dzisiejszego dnia uważane są za ekspedycje w pełnym tego słowa znaczeniu. Pustynia Uwaynat to faktyczny obszar śmierci - nie ma wody ani ludzkich siedzib w promieniu setek kilometrów. Panują tam ekstremalne warunki kli­matyczne - latem ukrop, a zimą przenikliwy chłód. Ciągle jeszcze są tam miny z czasów II wojny światowej, a cały region jest wciąż relatywnie nieznany. Ekspedycje w te rejony wymagają więc odpowiedniego przygotowania oraz kalkulacji żywności, wody i paliwa. Za każdym razem dwa samochody - niezawodne toyoty Land Cruiser jadą z samym tylko zaopatrzeniem i niezbędnym wyposażeniem, a pozostałe mniej obciążone zabierają uczestników wyprawy. Przygotowania trwają około trzech tygodni i mimo, że prowadziłem już wiele grup w te rejony zawsze traktuję każdą wyprawę jako rzucanie wyzwania siłom natury. Na Pustyni Uwaynat nie można popełniać błędów, gdyż każdy błąd może skończyć się dla nas tragicznie. Rząd egipski również nie ułatwia sprawy, wymagane są specjalne pozwolenia, których załatwienie zajmuje kilka tygodni i w praktyce ponad 150$ dziennie. Do każdej grupy przydzielany jest młody oficer, który jest osobą całkowicie zbędną. Bez żadnego wyposażenia ani nawet odpowiedniego ubrania wypełnia cierpliwie rozkaz myśląc tylko o dniu powrotu z pustyni. Jeżeli celem ekspedycji jest południowa część Gilf Kebir i Uwaynat, naszym punktem, z którego zaczyna­my ekspedycję i do którego wracamy jest oaza Dachla. Jeżeli natomiast w planach jest przekroczenie Wielkiego Morza Piasku kierujemy się w stronę oazy Siwa.